Модарандари ҷавонро ҳамеша фарзандони ӯгай таъқиб мекунанд. Ана он бача дар болои синаи худ истода. Ман фикр мекунам, ки вай ҳар ҷое, ки онро сайд кунад, дикки худро ба болои вай мегузорад. Пас, ҳеҷ гоҳ лаҳзае нест, ки нодида гирифта шавад. Ва ба назар чунин мерасад, ки вай низ ба ин зид нест.
Хуб, ман намедонам, зеро он ба синни хонуми модари як марди калонсол намерасад. Беҳтараш бигӯям, ки вай дӯстдухтари ӯ буд, дар омади гап, дӯсти хеле ботаҷриба. Ва шумо бояд бигӯед, ки мақъад вай хеле фоҳиша. Титҳо равшан силикон, вале шакл ва андозаи хеле хуб. Дар омади гап, нутфа дар мањбалаш хонумро шарманда накард, аён аст, ки аз њомиладор шудан наметарсад! Ҳамин тавр, ман фикр мекунам, ки онҳо танҳо як пурсиши маъмули ҷустуҷӯро, Писар ва Модарро шикастанд,